Herman Brusselmans (68) had het in ‘De tafel van Gert’ op Play over zijn nieuwste boek, ‘De lamzak’. Daarin beschrijft hij ook anekdotes uit zijn eigen leven, waaronder relatieproblemen met zijn vriendin Lena Millen (34). “Ze vindt het niet altijd leuk dat zij erin voorkomt.”
Hij dreigde er even mee te stoppen als zijn nieuwste boek niet succesvol was. “Ik zou er toch graag 20.000 exemplaren van verkopen”, geeft hij toe in ‘De tafel van Gert’. “Dan sta je in de Vlaamse top 10.” Maar in werkelijkheid zal Herman Brusselmans blijven schrijven tot hij erbij neervalt. “Het is gewoon te leuk. Ik zag het nooit als een opdracht, anders schrijf je geen 92 boeken.”
‘De lamzak’ verhaalt over een relatie die begint, afspringt en daarna weer herleeft. De protagonist, die “koffie drinkt en sigaretten rookt op zijn koertje en zich afvraagt wat hij zal schrijven”, is niet toevallig een man van 68 met een jonge vrouw en een jong zoontje. “Ik schrijf autobiografisch”, klinkt het. “Ook mijn gezin komt in het boek voor.”
Stress en vermoeidheid: Herman is sinds 2016 samen met zijn vriendin Lena, met wie hij een zoontje, Roman (3), heeft. Lena vindt het niet altijd fijn dat ook zij in het boek voorkomt. “Ze zegt dan: ‘Waarom gooi je dat allemaal op straat?’”, aldus Herman. “Het gaat er immers ook over dat onze relatie op springen heeft gestaan.”
“We waren altijd een stevig koppel, de gevoelens zijn er altijd geweest”, benadrukt hij. “Maar toen kwam ons zoontje, die het eerste anderhalf jaar een huilbaby was vanwege reflux. Dat zorgde voor spanning, stress en uitputting. Door dat soort omstandigheden krijg je een relatie die op springen staat, en dat heb ik altijd willen vermijden omdat ik nog dolverliefd ben op haar.”
Therapie: “Ik was een studio aan het zoeken om apart te gaan wonen, maar ik kon me niet voorstellen dat ik mijn zoontje maar een paar keer per week zou zien. We hebben dus besloten om eraan te werken”, gaat Herman verder. “Ik ben ook in therapie gegaan voor mijn verbale agressie. We zijn erbovenop gekomen en zijn weer een gelukkig stel.”
Hij geeft het verhaal van zijn kapotte vaatwasmachine, dat ook in zijn boek voorkomt, als voorbeeld van hoe stress de overhand nam. “Ik gooide met deuren, schreeuwde ‘Het is hier altijd wat, er is iets mis met de wereld, ik ga me ophangen’… Ik heb dat altijd gehad, mijn vader was ook zo. Gelukkig schreef die geen boeken.”
Erg herkenbaar: Tafelgast Cath Luyten merkt op dat het werk van Herman net zo herkenbaar is omdat hij autobiografisch schrijft. “Dat klopt, mensen met jonge kinderen herkennen zich daarin”, zegt Herman. “Je hoort niets anders. Je ziet het ook aan hen: ze zijn vermoeid. Soms zijn ze het gewoonweg beu. Hoewel je zoveel liefde hebt voor dat kind, denk je soms toch: ‘Had ik het maar niet gedaan.’”
